Formalnie telepraca nie różni się znacząco od zwykłego zatrudnienia. Jest umocowana w kodeksie pracy, a stosunki między stronami reguluje umowa o pracę, ze wszystkimi tego dobrodziejstwami dla pracownika (m.in. urlop, ubezpieczenie zdrowotne i społeczne, odprawa itd.). Jeśli nie ma ewidentnych przeszkód techniczno-organizacyjnych, można w ten sposób wykonywać każdą pracę. Przejście na telepracę wydaje się więc korzystne, bo do zwykłych zalet umowy o pracę doliczyć tu można jeszcze oszczędność czasu na dojazdach do pracy, czy możliwość opiekowania się dzieckiem. Telepraca wydaje się też korzystnym rozwiązaniem dla osób niepełnosprawnych.

Jak jednak wynika z badania przeprowadzonego wspólnie przez PARP i SMG/KRC, tylko 11% Polaków zdecydowałoby się przejść na telepracę. Dlaczego?

Przede wszystkim pracownicy kojarzą telepracę (niesłusznie) głównie z telemarketingiem lub prostymi pracami chałupniczymi. Poza tym nie chcemy dać się odciąć od bezpośredniego kontaktu ze współpracownikami i szefostwem. Obawiamy się nudy, utraty wpływu na działania firmy, spadku naszego w niej statusu i pomijania przy awansach.

Do telepracy przekonani nie są też pracodawcy. Nie potrafią prowadzić pracowników na odległość, obawiają się utraty kontroli nad nimi i efektywnością ich pracy.

Przyznać trzeba, że telepraca to rozwiązanie dobre tylko dla niektórych pracowników: ceniących sobie wolność, a jednocześnie zmotywowanych i zdyscyplinowanych.

Jak przejść na telepracę? Nie wymaga to wypowiadania istniejącej umowy o pracę. Należy złożyć do pracodawcy wniosek o możliwość wykonywania pracy w formie telepracy, a ten - w miarę możliwości - powinien wniosek uwzględnić. Jeśli którakolwiek ze stron zechce zrezygnować z telepracy, może w ciągu 3 miesięcy poinformować o tym stronę drugą - tyle wystarczy, by przywrócić poprzednie warunki pracy.